Tурецкий язык с носителем

Benim için başarılı yapıtlar, içimde herhangi bir duyguyu bütün yoğunluğuyla hissettirebilen ya da kafama yeni bir fikir sokabilen yapıtlardır. Bir kurmacanın insanın kimyasıyla oyun hamuru misali oynaması hayranlık uyandıracak derecede büyük bir başarıdır. Bunu yapabilen yazarlar da baş tacıdır. Patrick Süskind’in Güvercin isimli öyküsü de bu başarılı yaptılar tanımıma en uygun eserlerden birisi. Kapakta bir kurlık tatlı tatlı bakıyor. Cici kızlar sıcak çikolatayla kitabın fotoğrafını çekiyor, gülücükler saçıyor… Hayır, öyle değil işte… O güvercin nelere kadir, ah bir bilsen. Yalnızlığın ve alışkanlığın kitabı Güvercin. Ufacık bir olağan dışılığın alışkanlık denilen bataklığı alt üst etmesinin mürekkebe kusursuz aktarımı. Bir maddeye bağımlı olursun ve her kullanımdan sonra dozu yükseltmen gerekir. Doz yükseldikçe daha çok saplanırsın dibe doğru. Kısa süreli bir yoksunluk bile seni çileden çıkartır. İşte alışkanlık da böyle bir şeydir. Alışkanlıkların, rutinin dışına çıktığınd...

Er İst Weider Da (2015) Alman yapımı bir komedi filmi izledim geçen günlerde ama komediden ziyade korkutucu geldi bu film. İçinde güldürü unsurları olmadığı için korkutucu gelmedi(Güldüğüm, kahkaha attığım, gülümsediğim sahnelerde oldu elbette). Bilinmesi ve tetikte olunması gereken bazı gerçekleri yansıttığı için korkutucu geldi. Neden mi? Filmi izlerken çoğu sahnenin doğaçlama gerçekleştiğini gördüm. Hatta biraz da röpartaj tadındaydı. Halkın nabzı yoklanıyor gibiydi. Hitler’in insanlara düşüncelerini aktarıp onlardan görüşler aldığı ve sorular sorduğu sahnelerde, Almanların verdiği cevaplar hâlâ Hitler’in savunduklarına paralel ve ırkçı eğilimliydi. İşte korkutucu olan buydu. İnsanların içinde ufak bir kıvılcım bekleyen patlamaya hazır bir bomba var. Her zaman oracıkta bekliyor. Film öyle çekilmiş ki, Hitler’in başrol oluşu ve filmin bakış açısının Hitler üzerinden gidişi, hatta bazı sahnelerde Hitler’in içsesine kulak verişimiz bir an için “Haydi oğlum geç iktida...